Συνεχίζει καθημερινά τη δράση της η Κοινωνική Κουζίνα – ο άλλος άνθρωπος

Η χαρά της αλληλεγγύης. Να δίνεις σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Να μοιράζεσαι φαγητό και να επικοινωνείς. Ένα καθημερινό πάρτυ στον δρόμο. Αυτό είναι η Κοινωνική Κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος».

Μια ομάδα εθελοντών μαγειρεύει στον δρόμο, στρώνει το τραπέζι και μοιράζεται φαγητό και κουβέντα με ανθρώπους που το έχουν ανάγκη.

«Προσφέρουμε δείπνο αγάπης, ένα καθημερινό πάρτυ στον δρόμο. Όπως όταν κάνουμε μια γιορτή και καλούμε τους φίλους μας», λέει στην HuffPost Greece ο Κώστας Πολυχρονόπουλος, ο εμπνευστής της ιδέας και εκείνος που την έκανε πραγματικότητα. Σήμερα η Κοινωνική Κουζίνα προσφέρει τουλάχιστον 120 γεύματα την ημέρα, σε καθημερινή βάση. Η βασική ομάδα αποτελείται από περίπου 10 άτομα αλλά σε κάθε δράση βοηθούν πάντα οι περαστικοί, και πολλές φορές φτάνουν και τους 150. Τα δύο βασικά σημεία που στήνεται η κουζίνα είναι τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και η πλατεία στο Μοναστηράκι. Όμως υπάρχουν και άλλα σημεία, για τα οποία οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ενημερωθούν μέσω του blog της Κοινωνικής Κουζίνας. Πως όμως ξεκίνησε όλο αυτό;

 

Η γέννηση του «Άλλου Ανθρώπου»

Τον Σεπτέμβριο του 2009, μετά από 25 χρόνια εργασίας στον χώρο της διαφήμισης και του μάρκετινγκ ως στέλεχος σε πολυεθνική εταιρεία, ο 47χρονος τότε Κώστας Πολυχρονόπουλος έμεινε χωρίς δουλειά. Οι οικονομικές δυσκολίες τον ανάγκασαν να επιστρέψει στο πατρικό.

Όπως μας είπε ο ίδιος, μιλώντας στην HuffPost Greece, η δράση ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια, στις 7 Δεκεμβρίου, με αφορμή ένα άσχημο περιστατικό που είδε στον δρόμο. Δύο παιδιά τσακώνονταν μπροστά από ένα κάδο για τα φαγώσιμα που είχαν βρει. «Είδα την αδιαφορία του κόσμου και με πείραξε. Τότε ήμουν ήδη άνεργος. Την επόμενη μέρα αποφάσισα να φτιάξω τοστ και να τα μοιράσω. Όμως κανένας δεν έπαιρνε. Πήραν μόνο όταν είδαν ότι έφαγα και εγώ ένα. Υπήρχε δυσπιστία στην αρχή. Και μπήκα στη θέση τους. Ούτε εγώ θα έπαιρνα φαγητό αν δεν έχω δει πως έχει φτιαχτεί. Και έτσι άρχισα να ετοιμάζω το φαγητό στον δρόμο», μας λέει.

Και πως έβρισκε τα υλικά χωρίς χρήματα; «Έκανα αυτό που σπούδασα. Μάρκετινγκ. Πήγα στη λαϊκή αγορά και ζήταγα μια πατάτα από τον ένα πωλητή, ένα καρότο από τον άλλον. Σιγά-σιγά άρχισαν να βοηθάνε και οι περαστικοί. Και κάπως έτσι άρχισε η Κοινωνική Κουζίνα».

Σήμερα τρώνε στην Κοινωνική Κουζίνα 120 με 150 άτομα κάθε μέρα. «Τρώνε σε μας και μιλάμε. Αυτό είναι το σημαντικό. Το φαγητό μας βοηθά να έρθουμε πιο κοντά. Να μιλάμε μεταξύ μας».

Για τον κ. Πολυχρονόπουλο το πιο σημαντικό είναι ότι η Κοινωνική Κουζίνα κίνησε τον κόσμο από την απάθεια. Το φαγητό είναι η αφορμή για να βρεθούν οι άνθρωποι. Δεν ταΐζει απλά τους ανθρώπους, μαγειρεύουν και τρώνε όλοι μαζί.

 

Η προσφορά του Αντώνη Βαρδή